Με άλλα λόγια, στο νέο Διοικητικό Συμβούλιο των 17 εδρών διαμορφώνεται μια ισχυρή πλειοψηφία, που έχει τη δυνατότητα να καθορίσει ατζέντα, προτεραιότητες και ύφος στη διαπραγμάτευση με τη διοίκηση, αλλά και στη συνολικότερη δημόσια παρουσία του σωματείου.
Το αποτέλεσμα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί η ΟΣΥ δεν είναι μια “απλή” επιχείρηση. Κουβαλά καθημερινά το βάρος της μετακίνησης στην Αθήνα, με το λεωφορείο και το τρόλεϊ να λειτουργούν ως η ραχοκοκαλιά των μεταφορών για εργαζόμενους, μαθητές, φοιτητές και επισκέπτες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο συνδικαλιστικός συσχετισμός δεν μένει στα εσωτερικά. Μεταφράζεται σε επιλογές για τον τρόπο που τίθενται τα ζητήματα των βαρδιών, της ασφάλειας, των ωραρίων, της στελέχωσης, της συντήρησης και, τελικά, της αξιοπιστίας του δικτύου.
Η συζήτηση για τα ωράρια και τις βάρδιες είναι χαρακτηριστική. Από τη μία, υπάρχει η ανάγκη να “βγει” το πρόγραμμα, ειδικά σε ώρες αιχμής. Από την άλλη, υπάρχουν σαφή όρια νομιμότητας και ασφάλειας, που δεν επιδέχονται δημιουργικές ερμηνείες. Όταν στο δημόσιο πεδίο μπαίνουν καταγγελίες και διαψεύσεις για εξαντλητικές βάρδιες, η ισχύς του σωματείου και ο τρόπος που επιλέγει να παρέμβει γίνονται κρίσιμοι για την εικόνα της ΟΣΥ και την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η νέα σύνθεση του Δ.Σ. μπορεί να οδηγήσει σε δύο παράλληλες εξελίξεις. Η πρώτη είναι μια πιο συγκροτημένη, “κεντρική” διαπραγμάτευση με τη διοίκηση, με στόχο συμφωνίες που θα κλείνουν μέτωπα και θα δίνουν προβλέψιμοτητα στην καθημερινή λειτουργία. Η δεύτερη είναι ότι, όσο ισχυρή κι αν είναι μια πλειοψηφία, οι πιέσεις της πραγματικότητας δεν εξαφανίζονται: ελλείψεις προσωπικού, τεχνικά θέματα, κόπωση στόλου, παράπονα επιβατών, όλα αυτά θα συνεχίσουν να παράγουν τριβές. Σε τέτοιες συνθήκες, ακόμα και μια μειοψηφία, όπως αυτή που εκφράζει το ΚΚΕ, μπορεί να διαμορφώνει ατζέντα μέσω καταγγελιών και κινητοποιήσεων, ιδίως όταν βρίσκει κοινωνική απήχηση.
Τέλος, η εικόνα στην ΟΣΥ δεν είναι αποκομμένη από τους ευρύτερους συνδικαλιστικούς κραδασμούς στο Δημόσιο. Το τελευταίο διάστημα καταγράφονται μετακινήσεις συσχετισμών και έντονες αντιπαραθέσεις για το πώς συγκροτούνται προεδρεία και πώς εκφράζεται η αναλογικότητα. Αυτό λειτουργεί σαν “υπόβαθρο” που επηρεάζει και τις συγκοινωνίες, γιατί οι μεγάλες ομοσπονδίες και η ΑΔΕΔΥ παραμένουν πεδίο όπου οι παρατάξεις μετρούν δυνάμεις και στέλνουν πολιτικά σήματα.
Πηγή. https://www.newsauto.gr
Το αποτέλεσμα έχει ιδιαίτερη βαρύτητα, γιατί η ΟΣΥ δεν είναι μια “απλή” επιχείρηση. Κουβαλά καθημερινά το βάρος της μετακίνησης στην Αθήνα, με το λεωφορείο και το τρόλεϊ να λειτουργούν ως η ραχοκοκαλιά των μεταφορών για εργαζόμενους, μαθητές, φοιτητές και επισκέπτες. Σε ένα τέτοιο περιβάλλον, ο συνδικαλιστικός συσχετισμός δεν μένει στα εσωτερικά. Μεταφράζεται σε επιλογές για τον τρόπο που τίθενται τα ζητήματα των βαρδιών, της ασφάλειας, των ωραρίων, της στελέχωσης, της συντήρησης και, τελικά, της αξιοπιστίας του δικτύου.
Η συζήτηση για τα ωράρια και τις βάρδιες είναι χαρακτηριστική. Από τη μία, υπάρχει η ανάγκη να “βγει” το πρόγραμμα, ειδικά σε ώρες αιχμής. Από την άλλη, υπάρχουν σαφή όρια νομιμότητας και ασφάλειας, που δεν επιδέχονται δημιουργικές ερμηνείες. Όταν στο δημόσιο πεδίο μπαίνουν καταγγελίες και διαψεύσεις για εξαντλητικές βάρδιες, η ισχύς του σωματείου και ο τρόπος που επιλέγει να παρέμβει γίνονται κρίσιμοι για την εικόνα της ΟΣΥ και την εμπιστοσύνη του κόσμου.
Μέσα σε αυτό το πλαίσιο, η νέα σύνθεση του Δ.Σ. μπορεί να οδηγήσει σε δύο παράλληλες εξελίξεις. Η πρώτη είναι μια πιο συγκροτημένη, “κεντρική” διαπραγμάτευση με τη διοίκηση, με στόχο συμφωνίες που θα κλείνουν μέτωπα και θα δίνουν προβλέψιμοτητα στην καθημερινή λειτουργία. Η δεύτερη είναι ότι, όσο ισχυρή κι αν είναι μια πλειοψηφία, οι πιέσεις της πραγματικότητας δεν εξαφανίζονται: ελλείψεις προσωπικού, τεχνικά θέματα, κόπωση στόλου, παράπονα επιβατών, όλα αυτά θα συνεχίσουν να παράγουν τριβές. Σε τέτοιες συνθήκες, ακόμα και μια μειοψηφία, όπως αυτή που εκφράζει το ΚΚΕ, μπορεί να διαμορφώνει ατζέντα μέσω καταγγελιών και κινητοποιήσεων, ιδίως όταν βρίσκει κοινωνική απήχηση.
Τέλος, η εικόνα στην ΟΣΥ δεν είναι αποκομμένη από τους ευρύτερους συνδικαλιστικούς κραδασμούς στο Δημόσιο. Το τελευταίο διάστημα καταγράφονται μετακινήσεις συσχετισμών και έντονες αντιπαραθέσεις για το πώς συγκροτούνται προεδρεία και πώς εκφράζεται η αναλογικότητα. Αυτό λειτουργεί σαν “υπόβαθρο” που επηρεάζει και τις συγκοινωνίες, γιατί οι μεγάλες ομοσπονδίες και η ΑΔΕΔΥ παραμένουν πεδίο όπου οι παρατάξεις μετρούν δυνάμεις και στέλνουν πολιτικά σήματα.
Πηγή. https://www.newsauto.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου